12.31.2010

Felicem Annun Nouum MMXI!

Carmina Latina de "Anni temporibus"


1. Hieme
Systema: alcaicum

Tarde cadebat nix. Rutilas focus
flammas alebat. Candor erat polo.
In corde mansit palpitante
dextra tuo mea. Nix cadebat...

2. Vere
Systema: asclepiadeum

Maturas, iuvenes, carpite iam rosas,
festes serta decent. Herba vocat gradus.
Turtur sub platano concinit abdita.
Laetantur tenero flumina gramine.

3. Aestate
Systema: asclepiadeum maius

Titan urit humum. Pax ubivis. Sicca meridies
terrens rura tenet. Crebra gregem protegit arbutus.
Ulmus stat viridis, flava seges, rufa papavera.
Sero stella venit multa ferens oscula amantibus.

4. Autumno
Systema: sapphicum

Uva flaccescit, vetulus flet aeger.
Nubilat. Spargunt croceum tapete
flabra. Ranarum tenuis querella
nuntiat umbras.

***

12.23.2010

Felicem Christi Natalem!


"Quid autem tam idem esse potest quam eiusdem corporis membra? Ab hoc igitur neque seruus est quisquam neque liber neque Barbarus neque Graecus neque uir neque foemina, sed omnes idem in Christo sunt, qui omnia redigit in concordiam".

12.06.2010

De fine noscendo ab initio

Die Veneris superiore coetum cum discipulis Philologiae Classicae celebraui, maxime cum discipulis primi Gradus, ut uerba nonnulla nostris de disciplinis Latinis Graecisque proferam. Primum quidem cum omnibus collocuta sum ut coordinatrix Gradus, deinde ut moderatrix Circuli Latini Gaditani plura dixi eis qui in conclaui manere decreuerunt, id est, omnes. Quamquam tandem circa decem discipulos coetui interfuerunt -nam adesse ceteris non licuit diuersis causis, sed postea ad eos epistulam misi electronicam continentem excerpta eorum quae in coetu dicta sunt-, conuenticulum tamen, quod fere duas horas et dimidiam productum est, omnium studium mouit, mea quidem sententia, maximum.

Inter omnia de quibus sermocinati sumus (Hispanice praecipue, ut uera dicam, ex. gr. de Orbergianis libris et de Vniuersitate Kentukiana et de Seminario Philologiae Humanisticae Louaniensi et de Academia Vivarii Novi -ubi tantummodo mares admittuntur-, et de Circulis Latinis et de "blogis" Latinis; etiam Latina aliqua euoluimus et diximus et cecinimus) controuersia fuit maxima de fine praecipuo studiorum nostrorum, id est, ad quem finem propositum tendant nostrae artes disciplinaeque "classicae" nuncupatae, qua de causa uidelicet Graecae et Latinae linguae studeamus, quomodo tandem textus Latini Graecique nobis legendi sint.

Paucos ante dies huius coetus diei Veneris inter omnes discipulos per epistulam electronicam schedam interrogatiuncularum quandam misi, Hispanice scilicet conscriptam, quorum responsa aliqua iam a me euoluta inopinata singularia inaudita fuerunt. Vobis autem, lectores lectricesque beneuolentes, schedam in sermonem Latinum uersam praebeo ut uos ipsi iudices sitis utrum bene egerim an melius fuisset tacere et fatis claudere futuris ora:

Quaestiunculae dē Graecā Latīnāque linguīs discendīs (PIE22-UCA)
annō MMX actae
Profestrix Sandra I. Ramos Maldonado

Dē Latīnē Graecēque sciendō (responsum cruce notēs et quidlibet addās)
Hīsne linguīs nōnnumquam studuistī?


Nōn, numquam

Ita, Latīnae linguae studuī ……… annōs

Ita, Graecae linguae studuī ……… annōs

Sī affirmātīvum respondistī, ūnā vel variīs crucibus notēs:

In scholā vel lūdō vel Gymnasiō

In Studiōrum Ūniversitāte

Per mē ipsum vel ipsam
Novistīne nōnnumquam aliquem quī Latīnē Graecēve scriberet aut loquerētur?


Nōn, numquam, sed mihī placēret

Nōn, numquam, et meā nōn interest.

Ita, tantum autem Latīnē

Ita, et Latīnē et Graecē

Nēminem nōvī umquam, sed hominēs esse Latīnē Graecēque loquentēs prō certō habeō.

Addās hōc in locō quod tibī placeat




1. Cūr PHILOLOGIAE CLASSICAE studēs? Sī in aliam scientiam incumbis, cūr linguam Latīnam vel Graecam discis?:

2. Ad quem fīnem prōpositum, tuā quidem sententiā, discimus linguam Latīnam et Graecam?

3. Contentusne es perītiā tuā legendī Latīnē Graecēque prout tempus studiīs impensum?
a. Ita
b. Nōn
c. Ita, sed tantum Latīnē
d. Ita, sed tantum Graecē
e. Aliud responsum:

4. Valēsne ad textūs Latīnōs et Graecōs legendōs quibus ultimō annō studuistī sine Lexicī ullīus ope?
a. Ita
b. Nōn
c. Aliud responsum:

5. Necessene est, tuā quidem sententiā, perītiam Latīnē Graecēque scribendī loquendīque impetrāre ad gradum summum legendī intelligendīque textūs classicōs obtinendum?
a. Ita
b. Nōn
c. Aliud responsum:

6. Sī prope tē esset circulus vel grex hominum, sive magistrōrum sive condiscīpulōrum, quī tē adiuvārent ad falcultātēs lectiōnis meliōrēs faciendās (grātīs et suā sponte), adirēsne ad hōs coetūs?
a. Ita, sessiōnēs scholasticae nōn sufficiunt.
b. Nōn, sessiōnēs scholasticae sufficiunt.
c. Rēs pendet (responsum scribās fūsius):

7. Suntne ūtilia nova instrūmenta, ut aiunt, technologica commūnicātiōnis interretiālis (wikis, rētia sociālia, diāria vel ephēmeridēs ēlectronica, docentia interrētiālis…) ad linguās classicās discendās? Sī affirmātīvum respondistī, quōmodo et quibus rēbus auxillīsque ūteris? Quibus ūtī tibī placēret?

8. Sī dēligere posses, quid malles?
a. Docentia cōram magistrō condiscīpulīsque (100%)
b. Docentia cōram magistrō condiscīpulīsque, interrētiālī autem ope minimā (25%)
c. Docentia cōram magistrō condiscīpulīsque, interrētiālī autem ope mediā (50%)
d. Docentia cōram magistrō condiscīpulīsque, interrētiālī autem ope maximā (75%)
e. Docentia omnīnō interrētiālis (100%)


GRĀTIĀS TIBĪ AGŌ QUOD OMNIA RESPONDISTĪ

NOTĀ BENE: Omnia quae responsūrus es, prīvāta erunt ideōque nōmina mihī dare potes. Sī tamen quaestiunculās anōnymās esse māvis, tibī licet schedam sine nōmine dare custōdibus iānitōribusque Facultātis Philosophicae et Litterariae quī rursus mihī aliās dent. Etiam per epistulam ēlectronicam schedam mittere potes (sandra.ramos@uca.es). Sententia tua quidem maximī mōmentī est, quia praecipuum prōpositum nostrum est in melius mūtāre linguārum classicārum institutiōnem in Academiā. Sī plūra addere avēs, agere vērō potes et dēbes.

In calce coetus discipulos uocaui ad sessionem proximam habendam, quae die Veneris X fiet circa meridiem. Sed primum ante omnia ueniam maximam coram eis petiui. Valde excusatam quidem me habui quod ad fluenter Latine loquendum nondum ualeo. Iosephus noster Gaditanus hoc anno academico abest (alia in urbe procul a nobis profitetur, quamquam pollicitus est aliquando interesse) et ceteri professores plurimis in negotiis curisque implicati sunt. Qui ergo Circulo interimus, simul multam experientiam colemus, discipulis uidelicet uolentibus.

11.29.2010

Nobis reddite tabulam aeneam Lascutanam!

Mariae et Laurae, optimis discipulis

CIL I² 614 (p. 501) = CIL II 5041 (p 843) = IRPCadiz 520 = ILLRP 514 = ILS 15
[Hispania Epigraphica]

Inscriptio Latina ANTIQVISSIMA in Hispania reperta (saltem in Hispania ulteriore) et simul textus Latinus iuridicus ANTIQVISSIMVS omnium aenea in lamina incisus dicitur esse hoc:

Decretum Hastense L. Aemilii Pauli anno 189º a. Ch. n. actum

Lamina quidem reperta fuit a Ladislao Lazeski circa annum 1867 in Hispania a GADIBVS orientem uersus prope uicum c.n. Alcalá de los Gazules, ubi uidetur fuisse Lascuta memorata a Plinio 3,15.

Inscriptio maximi momenti est studiosis linguae Latinae, quia consonantes geminae (ESSENT, OPPIDVM, POSSIDERE... aduersus uerba POSEDISENT, IOVSIT ibidem incisa) inter alia primum hac in tabula leguntur.

Impraesentiarum tabula aenea Lascutana Parisiis in Museo Publico inuenitur,
nescio bene qua de causa.



L(ucius) AIMILIVS L(uci) F(ilius) INPEIRATOR DECREIVIT
VTEI QVEI HASTENSIVM SERVEI
IN TVRRI LASCVTANA HABITARENT
LEIBEREI ESSENT AGRVM OPPIDVMQV(e)
QVOD EA TEMPESTATE POSEDISENT
ITEM POSSIDERE HABEREQVE
IOVSIT DVM POPLVS SENATVSQVE
ROMANVS VELLET ACT(um) IN CASTREIS
A(nte) D(iem) XII K(alendas) FEBR(uarias)


Videatis paginam 27 (F. D. Allen 1880):


Videatis paginam 57-58 (Ernout 1916).


Videatis quoque paginam 57 in hoc enchiridio:
W. M. Lindsay , Handbook of Latin inscriptions, Boston 1897.


Bibliographia selecta:
Videatis etiam:

***

P.Scr.: Tabulam aeneam Lascutanam nostram a Beluoso descriptam inspiciatis quaeso hic.


10.24.2010

De Alcagnicio allisque rebus Plinianis

Ioannes Aegidius Ludouicusque


Gadibus tandem adsum defatigata defessa lassa, sed felix nuperrime reuersa. Nam Conuentus Alcagnicensis in honorem IOANNIS AEGIDII feliciter peractus est die Veneris superiore noctu.

Aliquantulum anxiam fuisse me confiteor, quippe quod mihi displiceat loqui coram frequentia hominum atque hoc in conuentu uerba mihi proferenda erant in publico quater uel quinquiens. Dies tamen difficilior fuit in quo Latine Hispaniceque mihi loquendum erat propter exspectatissimam Dissertationem Eduardi nostri M. Engelsing Doctoralem iudicandam ante participes conuentus quorum haud pauci putent inane (ne stultum dicam) Latine loqui. At quamquam haud multi spectatores tandem actui solemni interfuerunt, sapientissimi adfuerunt omniaque optime fluxerunt. Post me, quae prima locuta sum, iudices ceteri iudicia sua dixerunt, Anglice scilicet Theodericus Sacrè (qui die priore doctam disertamque Latinam orationem habuit inscriptam "Erasmus versificatus sive De civilitate morum puerilium libellus a Francisco Haemo elegiaco redditus carmine") et Hispanice Latineque Ioannes Franciscus Alcina et Lusitane Augustus Aires-Nascimento et Theodisce Iacobus Siles, quos Eduardus optime responsit usus iisdem quinque loquelis ideoque promerens feliciter lauream Doctoralem. Optime quoque ei inter actum solemnem Latine gratulati sunt moderatores Thesis, professores scilicet IOANNES AEGIDIVS et Iosephus Maria Magister et Viola Peresius. Macte uirtute, carissime amice Eduarde, atque utinam iterum Gades quam citissime uisites!

Altera Dissertatio Doctoralis quodam de medico opere humanistae Alcagnicensis Gomesii Miedi, quae die Veneris defensa fuit a Philippo Garrido, Medico egregio Cathedrarioque professore Chirurgiae ac primo Rectore Gaditanae Studiorum Univesitatis, etiam feliciter persoluta fuit. In iudicando hanc thesim quam Iosephus Maria Magister egoque ipsa moderati sumus, clarissimi magistri philologique fuerunt, i.e., bini fratres Ludouicus IOANNESque AEGIDIVS et Eustachius Sanctius Salor (cui dicatus erit proximus Conuentus Alcagnicensis) et Ioannes Laurentius optimus Cathedrarius Matritensis et Ludouicus Charlo, magister sodalisque mihi carissimus.

Ioannes Aegidius apud fratrem Ludouicum de "Magistris meis" orationem
Conuentus ualedictoriam habet [Photographema Iosephus Puche cepit].
Plurimae quidem orationes atque acroases habitae sunt per quinque dies (plusquam ducentae!), aliae (pleraeque) disertae quae studium mouerunt multorum, aliae tamen taediosae insulsaeque quae fere nihil maximi momenti adderunt. Quosdam participes mihi "moderatrici mensae", ut aiunt, placuit nouisse, uidelicet Chironianum Ludouicum, bonum peritumque dicendi, quocum plura sermocinari mihi libuisset, atque iuuenem Antonium Haaker nostri Eduardi Engelsing familiarem, qui ex Polonia uenit ad Latine diserteque loquendum de hoc argumento, “Quomodo Parisiis, in Collegio Regio, saec. XVI medio lingua Graeca tradita sit ex ineditis documentis quaeritur”. Cuius iuuenis docti qui de Salmasii operibus uitaque peruestigat, spero fore ut etiam in amicitiam ego incidam diuturnam.

Etiam die Mercurii mane mihi "moderatrici mensae" honos fuit commendare orationes clarissimorum professorum inter quos erant Beniaminus García Hernández (de fonte Plautino in opere cartesiano uerba retulit) et Iosephus Ludouicus Vidal (donum musicum pulchrum Ioanni Aegidio fecit) et Gregorius Hinojo (de medicalibus Indorum herbis imagines uerbaque monstrauit) et prima Hispana profestrix Cathedraria Philologiae Latinae Carmen Codoñer, quae etiam Hispanice (lugeo tamen quod ei displicet, nisi fallor, Latinitas uiua) locuta est de Seneca et Nerone saeculo XVII Hispanico.

Vltimus dies tranquillior mihi fuit. Inter orationes auditas matutinas oratores duo disseruerunt de uersionibus, tum Michaelis Rodriguez-Pantoja de translationibus Hispanicis operum Erasmianorum saeculo XVI, tum Iosephus Martínez Gázquez de uersionibus Latinis libri sacri Alcoranus nuncupati. Vesperi uero Ioannes Iosephus noster Cienfuegos uerba Latina strenue protulit ("Qualis Latinitas in Hispania discetur?"), quem fortasse oportuisset lentius loqui coram frequentia (mirum uisu!) participum nequaquam assuetorum Latine audire.

Oratio postremo ualedictoria IOANNIS AEGIDII "Magistri mei" inscripta magno cum gaudio atque emotione omnibus adfecit, sicut etiam illa uerba ualedictoria auguraliaque Iosephi Mariae Magistri mei, qui de origine illius distichi dicati "Ioanni Aegidio Sapienti"... certiores nos fecit risus plurimos et admirationem mouens immanem.

Noctibus amoenissimi coetus fuerunt cum amicis participibusque, Viola scilicet mea Peresio et Tito et Antonio Serrano et sorore mea Glaukopi et Egnatio Micolau et Rosaura et Pinario et Ferdinando Navarro et Enmanuele López et Caesare Chaparro et Maria Iosepho Muñoz (ex qua magistra Complutensi eiusque discipulis quaesiui an Consaluum meum nouissent) et Theoderico van Miert et Agne Illán et Emmanuela Ledesma et Ioanne Iosepho Cienfuegos eiusque uxore Carmine et Ioachimo Escuder et Emma Falque et Danieli López Cañete aliisque multis et maxime cum Xauiero Barbastrensi, utpote qui ultimo die Alcagnicium petiuerit ad me conueniendum Latine loquendi audiendique cupidus.

Dies quidem scientiae amicitiaeque grauidos degimus et felices. Nunc est tempus aliquantulum acquiescere et de omnibus quae Alcagnicii acciderunt cogitare. Interim uobis relinquo ex acroasi mea aliqua deprompta de quibus locuta sum ante auditorium, coram quo spero fore ne nimis quidem taediosa fuerim neque insulsa:

***


De usu Pliniano in Erasmo
Alexandra I. Ramos Maldonado
DGICYT-FFI2009-10133 / PAI09-HUM-4858
[Alcagnicii, die XVIII m. Octobris a. MMX]



H. Pinkster, ‘The language of Pliny the Elder’, in: T. Reinhardt , M. Lapidge & J. N. Adams (eds), Aspects of the Language of Latin Prose, Proceedings of the British Academy 129, 239-56 (Oxford: University Press, 2005), p. 254: “If you think you know Latin, try Pliny”.

C. Bailey, Titi Lucreti Cari de rerum natura Libri VI, edited with prolegomena, critical apparatus, translation, and commentary, 3. vols., Oxford, 1947, vol. I, p. 89: “The influence of Cicero in stereotyping the Latin language has been so strong and so lasting that modern students of Latin have been apt to regard his syntax as normal and regular and charge other writers with ‘irregularities’ when they deviate from the Ciceronian norm”.

I. Des. Erasmi Roterodami Ciceronianus (a. 1528): de Longolio Plinioque Maiore

1. Dialogus cui titulus Ciceronianus, siue, De Optimo genere dicendi. Cum aliis nonnullis, quórum nihil non est nouum. Des. Eras. Rot. Autore. Compluti. M.D.XXIX, ff. K r–[Kiii v]:

NOSOPONVS: Ne commemora mihi priscos illos horridos et impexos, quum nondum una cum moribus enituisset eloquentia, nec eos qui pariter cum Cicerone decurrerunt; eos refer qui Ciceronem sequuti sunt.

Autores antiqui a Bulephoro commorati et cum Cicerone relati a Nosopono: Sallustius, Seneca, Valerius Maximo, Suetonius, Titus Livius, Tacitus, Quintilianus; historici Quintus Curtius, Aelius Spartianus, Iulius Capitolinus, Aelius Lampridius, Vulcatius Gallicanus, Trebellius Pollio, Flauius Vopiscus, Aurelius Víctor, Probus Aemilius, Ammianus Marcellinus, Velleius Paterculus, Florus, Eutropius, Solinus; duo Plinii…; poetae Horatius, Vergilius, Ovidius, Lucanus, Martialis, Lucretius, Ennius et Lucilius; Aulus Gelius, Macrobius, Symmachus, Apuleius, Martianus Capella, Boetius et Ausonius.

2. Dialogus cui titulus Ciceronianus…, f. [Kii v]:

BVLEPHORVS. Verum retro mihi cursus flectendus est, duos Plinios praetermisimus. Maiorem, scio, non feres hic nominari. Iuniorem fortassis admittes.
NOSOPONVS Immo qui sunt huius causae censores, cum primis uetant contingi ab adulescentibus huius epistulas, ne pro Ciceronianis euadant Pliniani

3. Dialogus cui titulus Ciceronianus…, f. [Ovii v]:

BVLEPHORVS. [...] Nec ita censeo M. Tullium adamandum ut a ceteris omnibus abhorreas, sed optimos quosque primum legendos et ex optimis quod in quoque est optimum excerpendum; neque enim est necesse, ut quenquam totum imiteris. Nec illos aspernandos censeo, qui dictionem quidem non multum iuuant, sed tamen rerum copiam suppeditant, uelut Aristóteles, Theophrastus et Plinius.

4. Caii Plynii Secundi Naturalis Historię libri XXXVII nuper studiose recogniti atque impressi, Adiectis uarijs Antonij Sabellici, Raphaelis Volaterrani, Beroaldi, Erasmi, Budei, Longolij adnotationibus […] FINIS. Impressa est Lutetiae hęc Mundi historia ex diligentissima recognitione, impensis Beraldi et Reginaldi Chalderii . Anno a partu Christiparę virginis. M. D. XVI.

Qua in re haud parum non iuuit Christophori Longolii diligentia, […] vir non modo Graece Latineque doctissimus, sed iurisconsultus etiam ac Philosophus eximius planeque, ut Homerus inquit, ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἂλλων. Plynii vero ipsius Plynianaeque et dictionis et doctrinae usque adeo studiosus, ut non modo Plynium ipsum totum jam saepius legendo contriuerit, sed commentarios etiam olim jam scribere in eundem coeperit, aliquando, ut et speramus et optamus in lucem editurus.

II. Ciceronianae controuersiae (1512-1537)

J. DellaNeva (ed.), Ciceronian Controversies. English Transl. by Brian Duvick. The I Tatti Renaissance Library, 26, 2007:

Ioannes Franciscus Picus ad Petrum Bembum (Romae 1512) 3, 26: […] Sunt enim in nostra tempestate plurimi qui panno vestiantur libenter qui sit contextus ex lato illo Ciceronis stamine et presso Plinii subtegmine. Alii, quia frigus fortasse metuunt, conantur ut evolvant scrinia Carmentae, unde peplum surripiant aptandum sibi.

Petrus Bembus ad Picum (Romae 1513) 4, 29: Nec audiendi sunt, qui existimant Plinianam De natura rerum historiam Ciceroniano scribendi modo atque via tam percommode explicari non potuisse, ut ab ipso est more illo suo explicata, quod oportuisset in infinitam magnitudinem opus excrevisse, si ad illas multiplices innumerabilesque res de quibus erat scribendum exuberantiam Cicero suam ornatumque sermonis adiunxisset.

Picus ad Petrum Bembum (151?) 5, 15: […] Plinii lenitate […]; ibid. 5, 24: Eorumne aliquis, te quaeso, Bembe, Cicerorem est imitatus figura dicendi? De Hermolao id afferre non potes, qui sese totum Pliniis addixit, Theodori (Gaza) sectator. Qui in transferendis Aristotele et Theophrasto, Plinii, Celsi, Columellae delectatus charactere, eis auctoribus quos interpretabatur consentaneo […]; ibid. 5, 25: […] Patrui stilus (ut de incomparabili ingenio et doctrina sileam) Ciceroni magis accedit quam Plinio, sed proprium quiddam et peculiare prae se fert.

Coelius Calcagnini ad Cynthium [1532-37] 8, 19: […] Certe in historia naturae C. Plinium facile omnibus praetulerim, in cuius descriptione, nemo mirificas illas opes feliciore penicillo expressit; nemo dulcius, nemo aptius Aristotelem, Theophrastum totamque illam doctissimam antiquitatem sub compendio repraesentavit. Certe me loca quaedam ex Cicerone excerpta et a Plinio repetita conferentem ingens admiratio pervasit, cum ea commodius ac subtilius a Plinio enarrata (meo quidem iudicio) offendissem; usque adeo multi interest, cui quis materiae describendae nomen dederit. Mirum est enim quantum in eo quisque promoveat, ad quod a natura factus videatur. Sed corrupta adeo ad nos Pliniana lectio pervenit ut, quod aiunt, Samnium adhuc quaeramus in Samnio (cf. Paul. Diacon. Roman. hist. 2, 9).

“Ruinarum variarum prospectus ruriumque. Aliquot delineationes”. Milvius Pons, Hendrick Van Cleef (Cleve)
(Anversa, 1524, circa-1589) “Vestigi delle antichità di Roma”, E. Quasar.
III. Erasmiana epistula nuncupatoria ad Stanislaum Thurzo in editione Frobeniana Plinii Historiae mundi (Basileae 1525)

a) Salutatio: REVERENDISSIMO PRAESVLI ET ILLVSTRISS[IMO] PRINCIPI STANISLAO TVRZO, OLMVTZENSI EPISCOPO, D[ESIDERIVS] ERASMVS ROTEROD[AMVS] S[ALVTEM] D[ICIT].
Compages salutatoria a Ciceronianis appulsa: “nomen eius cui epistula mittitur” (datiuo casu) ante "nomen eius qui epistulam mittit" (nominatiuo casu) sequutum litteris S.P.D. Morem uero Ciceronianorum Erasmus lufidicat suo in Ciceroniano, sed etiam talem Erasmi rursus irridet E. Dolet in opere c.n. De imitatione Ciceroniana aduersus Desiderium Erasmum Roterodamum pro Christophoro Longolio (Lugduni 1535).

b) Exordium: Salutatio ad ornatissimum praesulem (captatio beneuolentiae) atque expositio argumenti: egregia magnorum artificum opera non solum nobilitent autores suos, quorum auspiciis impendiisue nata sunt aut quibus dicata fuerant, uerum etiam omnes quicunque uel in absoluendo vel in sarciendo portionem aliquam industriae suae contulerunt. Exempla ex opere Pliniano deprompta (Mausoleum, templum Solomonis, ...)

c) Narratio: Solidior autem ueriorque gloria contingit ex his monumentis quae uitae mortalium insignem aliquam adferunt utilitatem. Collatio cum magno monumento Pliniano, quod non opus est, sed thesaurus, sed uere mundus rerum omnium cognitu dignarum, quod nobilitat eum qui ei manum admouit.

d) Argumentatio:

d.1. Ruina huius diuini muneris deplorata. Catalogon hominum praecipuorum qui plurima restituerunt: Hermolaus Barbarus, Guilhelmus Budaeus, Nicolaus Beraldus et Ioannes Caesareus, quorum onmium quidem industriae debemus, quod Plinium habemus multo quam antehac emendatiorem.

d.2. In emaculando Plinio uersantibus nunquam defuturum est quod sarciendum sit (aperta Plauti mentio et Ciceronis tacita). Nonnullorum operum ea diuinitas fuit, ut omnium artificum manus, inimitabili quadam artis eminentia deterrerent, uel a supplendo quod erat inchoatum, uel a sarciendo quod erat deprauatum.

d.3. Erasmus temeritatem impietatemque eorum qui Plininanum opus uel describendo uel excudendo corruperunt, carpit et reprehendit. Oportet ergo regum esse curam, quum nullus sit liber dignior qui regum manibus teratur, quod non ex alio citius hauriatur rerum omnium cognitio.

d.4. De cura restaurandorum textuum (superstitio, temeritas, religio), maxime operis Pliniani quod diuinum munus sit. Votum Erasmianum: Plinium habere absolutum.

d.5. Exempla restitutionis Erasmianae ex uetustissimo quodam codice, etiamsi deprauatissimo scripto. Laus officinae laborisque Frobenii (uideatis infra libri frontem).

e) Conclusio: Nuncupatio finalis (captatio beneuolentiae): amplissime Praesul, et ualedictio. Basileae. An(no) ab orbe redempto M.D.XXV. sexto Id(us). Februar.


IV. Editio Beraldiana Plynii Naturalis Historiae (Lutetiae 1516)



V. Editio Frobeniana Plinii Historiae mundi (Basileae 1525)



***


Si Conuentus Alcagnicensis notitias euoluere plures aues, preme quaeso hic.

10.10.2010

Ioanni Aegidio Sapienti

Index rerum agendarum


V Conuentus ex omnibus gentibus de Humanismo
atque de re Latina Graecaque perpetuanda:


IOANNI AEGIDIO SAPIENTI CVM AEGIDA PALLAS
DONARET, DIXIT: "TVTA EGO, TE DVCE, ERO"


Alcagnicii (in Hispania)
a die XVIII ad diem XXII m.Octobris a. MMX


9.19.2010

Haicua aestiua

Intra paucos dies, scilicet die XXIII inferiore, ad nouem minutas post quintam a.m. horam peninsularem, initium astronomicum erit autumni, temporis anni mihi admodum dilecti, quod hoc anno onustum fructibus aduenit nouis, quos spero fore sapore dulciore. Quomodo enim celebrem?

Mihi admodum placent momentosa carmina quae Haicua uocantur nescio bene quare, fortasse quod optimum facileque pensum ad linguam Latinam exercendam uideatur, quae discipulis hoc anno academico proponam ad conficienda.

Nonnulla Latine pangere aliquando conata sum conscia imperitiae meae arteque carens. Bene intelligo maximi momenti esse regulas formales seruare ideoque, quod ad haicua Latina attinent, quaesiui et repperi quasdam statas regulas quibus talia carmina scribenda sint, si quis quodam in certamine Haicuum Latinorum participare uellet (videatis quaeso "Nova quædam de sodalitate «Harundine»Tertium Nuntiatur Lustrum atque Indicitur Certamen Haicuum Latinorum (2010)" [Th. Deneire], Melissa 152 (2009), p. 2):

1) Singula quaeque haicua tribus lineis distribuentur, quae constabunt e quinis, septenis, iterumque quinis syllabis. Porro, singula quaeque haicua a littera maiuscula incipientur et a periodo (.) finientur. Maxime placent sententiae inter se ipsum cohaerentes, ubi ars interpungendi ita adhibetur, ut in prorsa oratione adhibi solet.

2) Syllabae ita sunt computandae ut dipthongus una tantum syllaba putetur (e.g. haicu = hai-cu) et ut in aliisque coniunctionibus vocalium singulae vocalium litterulae syllabae putentur (e.g. mulier = mu-li-er, hiems = hi-ems, aciei = ac-i-e-i), exceptis semivocalibus ‘u’ (sicut suavis = sua-vis) et ‘i’ (sicut Pompeius = Pom-pe-ius vel diiudico = di-iu-di-co).

3) Neque hiatus neque elisio admittentur. Noli scribere “amore ardens”, verum “ardens amore”. Itemque noli componere “diem et noctem carpo”, verum “diem noctemque carpo”.

Hoc enim sit, ut ita dicam, corpus haicuum. Qualis autem sit haicuum spiritus, me ipsam saepius interrogaui. Et quamuis responsum dare atque horum carminunculorum patefacere animam dificillime sit, amicus tamen Xauierus Fran mihi conatus est:

In haicubus simplicia euocant complexa, quasi photographemata uerbalia paucis uerbis descripta uel paruae sectiones in pellicula temporis eaeque ut sectiones discontinuae quae arcessunt, eliciunt uel memorant continuitates exsistentiae, uitae, animae, animi. Haicua sunt ut micae fluxús fluminisue mundi captae in guttis aquae uel uini uel resinae, aut in particulis pulueris uel odori unguenti uel lucis uel silentii. Haicua quidem saepe oderunt magniloquentiam.

En uobis, lectrices lectoresque beneuolentes huius Scriptorii Academici Latini, nonnulla haicua aestiua, alia annis praeteritis, pleraque alia per hoc tempus aestiuum scripta, minima corporis, animae maxima a sole interretiali calefacta quorum uos iudices fore spero seueriores:





Capiendus est
nullus fluctus. Juvenum
Capilli siccant ........................................ Irisatus Iaponicus [Ludamus Latine "De arte fluctus capiendi" 2010]

Et res gestae
tacent coram dulcore
lactis gelati ............................................. Irisatus Iaponicus [In rete sociali "Twitter" 2010]

Cicada canens,
Refrigeres mi fervens
Computatrum hoc. ................................... Irisatus Iaponicus [Ludamus Latine "De cicada" 2010]

Ad capiendum
aestiuum fluctum... flamen
ex oriente. ............................................... Alexandra Ramos [Haicua aestiua 2010]

Actae sonitus:
cachinni puerorum,
senum querelae. ...................................... Alexandra Ramos [Haicua aestiua 2010]

Aestas finita:
memoriae folia
Gadibus cadunt. ...................................... Alexandra Ramos [CLGaditanus 11/09/2010]

Ad mare puer
monstrat sitellam: tenet
omnia risus. ............................................ Theodericus Sacrè [Alaudae ephem., 2005]

Medio die
aestus movet sudorem
cantant cicadae. ...................................... Gerd Allesch, [Alaudae ephem. 2005]

Aestiva prata:
antiquorum militum
somnii sedes. ......................................... Nemo Oudeis [In rete sociali "Twitter" 2010]

Nummuli mei
papiliunculi sunt:
evolant cito. ............................................ Nemo Oudeis [In pagina interretiali "Ludamus Latine" 2010]

Volent permulti
inter nos ad ditandum
orbem terrarum. ..................................... Irisatus Iaponicus [In pagina interretiali "Ludamus Latine" 2010]

Aestate tepens
extenditur minimo
frigidum ferrum. ..................................... Anna Elissa Radke [Ars paedagogica 1998]

Sella vacua
in horto delectatur
radiis solis. ............................................ Anna Elissa Radke [Alaudae ephem., 2005]

Aestas matura:
matris in ventre pulsat
corculum novum. .................................. Andries Welkenhuysen [Harundine 2007]

Folia calco
aestate non finitá
rigida nondum. ...................................... Xauierus Fran Sin [Aestate 2010]

Cantus cuculi
dum postmeridiana
caetera silent. ......................................... Xauierus Fran Sin [Aestate 2010]

Animae gurges
aestate finiente
caelo sereno. .......................................... Xauierus Fran Sin [Aestate 2010]

Nox per fenestram,
Vt focus computatrum,
Septembres aurae. .................................. Xauierus Fran Sin [Aestate 2010]



9.03.2010

Longolii an Longuriones? (II)


Vocabulum "longolius", siue nomen substantiuum siue nomen adiectiuum, Latinis in auctoribus neque antiquis neque posterioribus ullis, nisi fallor, inuenitur (si quis repperisset aut reperiret, mihi quaeso dicat), quam nouitatem auctor ille Commentariorum de sale librorum quinque notat cum honoris praefatione hac: "ut dicunt".

Exstat quidem, ut priore in commentario dixi, uocabulum "longurio, -onis", quod Erasmus suis in Adagiis optime definit, significans quoddam morbosum genus hominum praelongorum eorumque ridiculorum, quippe quae eorum membra careant sua debita proportione et consensu ideoque homines tales ante omnium oculos hyperbolici appareant atque insulsi.

Vbi primum lectionem "in longolios" inueni in editione principe Commentariorum de sale anni 1572, mendum typographicum uel errorem auctoris haud conscium esse existimaui. Sed iterum altera in editione anni 1579 ab auctore ipso recognita et emendata et locupletata apparet eadem lectio eaque post longam appendicem (haec aditamenta, ut auctor in prooemio refert, insignita sunt asterisco in margine e regione incipientis appendicis appicto, e quo perpetua ducta linea ad finem usque appendicis simili conclusae asterisco protrahatur, nempe ut totum quod lineae conscriptum respondet, priori fuisse editioni additum intelligatur; sic auctor curiosos a taedio inquirendi additamenta leuabat).

Ceterum "Longolius", ut plurimis compertum est, nomen est praecipue cuidam humanistae praenomine Christophorus, cui uni “Ciceroniani Maximi” cognominis honorem contigit, quoniam, ut Erasmus scripsit suo in dialogo Ciceroniano siue de optimo genere dicendi (ubi in persona NOSOPONI plerique Christophorum illum Longolium uiderunt ab Erasmo in persona BULEPHORI ridiculose pictum, dum HYPOLOGVS eum patienter adiuuabat ut Nosoponum admodum sanaret), “annos septem totos nihil ille attingit praeter libros Ciceronianos, a ceteris non minore religione temperans quam Carthusiani temperant a carnibus… nec ulli prorsus erat locus in eius bibliotheca praeterquam uni Ciceroni”. Quem hominem LONGOLIVM uocatum Erasmus quadam in epistula scripsit "toto triduo quo cum illo egerit numquam uidisse uel leuiter subridentem, ne in conuiuiis quidem". Quae res Erasmo sane non mediocri fuit admirationi.

Gomesius Miedes quidem Ciceronianam eloquentiam imitari cupiebat, sed M. Tullium tantopere non adamabat, ut a ceteris omnibus abhorreret. Nam humanista Hispanus scripsit de principe eloquentiae Romanae:

“Exemplo nobis sunt aurea illa Ciceronis secula, quibus, summo eodem eloquentiae principe Romae scribente, conscripsere etiam in omni scientiarum genere, Graece Latineque, alii externis omnibus longe praestantiores. Nam Romanorum scripta non minus quam res gestae, ut idem ait, reliquis omnibus praeposita fuerunt. Quos etiam alii uariis temporibus, nostro praesertim seculo, comparanda fere cum illis eloquentia consequuti sunt, qui Romae scribentes ad quamcunque philosophiae partem, sacram potissimum, animum appulerunt ac non solum iuditio ceteris praestiterunt, uerum Romanam linguam a contracta temporum barbarie ad pristinam Ciceronis eiusque aeui puritatem reuocarunt. Immouero purissimis suauissimisque Ciceronis salibus nostrum seculum usqueadeo condierunt, ut aliis totius orbis scriptoribus Romanum salem, iuxta prouerbium, facile apposuerint.”

Commentarii de sale inchoati sunt a METROPHILO, hoc est, "mediocritatis amatore", qui Gomesii Miedis partes agit, colloquio Romae a. 1554º habito cum amico Barcinonensi Ioanne QVINTANA, qui salem nimis intemperanter edebat, aduersus ANTHALISTAS (sic enim contubernales atque alios quosuis salis oppugnatores appellare libuit).

Ego enim uerba 2.261 in Commentariis de sale quondam rimata sum atque ecce uocabula quod repperi usa a Gomesio Miedi:

VOCABVLA CICERONIANA: ........................... 2.048 (90,6 %)

VOCABVLA HAVD CICERONIANA: ……............... 213 (9,3 %)
a)Antiquitas classica: .................................. 167 (= 78,4 %)
--Latinitas aurea:........................... 89
--Latinitas archaica:....................... 15
--Latinitas postclassica:................... 63
b) Latinitas ecclesiastica .............................. 18 (=8,4%): ex.gr., monachus
c) Vocabula Medii Aeui.................................. 3 (= 1,4 %): ex.gr., schacus
d) Vocabula noua:
--in sensu:............................................................ 11 (= 5,1 %): ex.gr., auditor
--in forma:......................................................... 5 (= 2,3 %): ex.gr., cosmogradus
e) Vocabula uernacula commodata ............. 3 (=1,4%): ex.gr., embalsamar, Alabardi
f) Vocabula Graeca:
--Graece transcripta.................................................. 3 (= 1,4 %): ex.gr., ἀμεθόδος
--Latine transcripta................................................... 3 (= 1,4 %): ex.gr. eucraton

Nescio enim utrum illud de mica salis prouerbium “in LONGOLIOS, ut dicunt, relatum" fuerit mendum typographicum uel inconsultus error uel conscia facetia illius "Miedis-Metrophili", in cuius bibliotheca non tantum Ciceronianis operibus, sed etiam tum Sacris Scripturis tum diuino muneri (ut uerbis Roterodami utar) de mundi deque rerum natura a Plinio scripto praecipuus locus fuit inter alia multa antiqua ac recentiora, sicut, ex. gr., Adagia Erasmiana, etiamsi tacite memorata usaque in Commentariis de sale, utpote quae in Indice auctorum et librorum prohibitorum (Romae 1559 uel Coloniae 1564, praeter alios) inclusa fuerint:
ERASM. LB II 32A: Tametsi Plutarchus arbitratur Aegyptios hac gratia potius abstinuisse, si quando pure uiuere uellent, quod praecipue libidinem irritare putetur idque propter calorem. Praeterea non est uerisimile illos abdicasse sibi salem, tanquam condimentum omnium suauissimum, ita ut non immerito opsoniorum opsonium appellari possit. Nam sunt qui hac de causa salem gratiam nominarint, quod citra hunc omnia uideantur insipida ingrataque.

MIED. sal. I 43, 2: Hac enim de caussa Plutarchus Aegyptios a sale abstinuisse arbitratur, si quando pure casteque illi uiuere uellent, quod praecipue libidinem irritare putetur sal propter insitum ei calorem, ut paulo supra explicauimus. Neque enim uerisimile est eos alia honestiore de caussa se abdicasse sale alioqui condimentorum omnium suauissimo foecunditatique ac procreationi rerum longe utilissimo et pernecessario.
MIED. sal. IV 10,7: Qua de caussa sunt qui recte salem gratiam nominarint, quod citra hunc omnia aeque ingrata sint atque insulsa.


8.30.2010

Longolii an Longuriones?

Christophorus Longolius (ca. 1488-1522)*

Anno 1572 atque etiam septem annis post, Bernardinus Gomesius Miedes, clarissimus humanista Alcagnicensis, cum de "mica salis" prouerbio scriberet, mentionem fecit longoliorum his uerbis:
"Quanquam illud prius de MICA SALIS prouerbium in longolios, ut dicunt, referri quoque solet. Qui cum procero admodum corpore sint et uastis membris neque tamen ea inter se proportione ac conformatione constent, quae debet magnitudini respondere, tum aspectui deformes apparent, tum inaequabiles animi actiones moresque corpore ac uultu prae se ferunt. Et qui non solum ob distantiam cordis a cerebro, ut inquit Aristoteles, sed propterea maxime fatui atque timidi habentur, quod carentibus membris sua debita proportione et consensu, modica sit corporis atque animi inter se conformatio et concentus. Ideoque fit tam difficilis alterius ad imperandum actio quam tardior etiam alterius ad iussa capessendum expeditio ac sicut neque pes, ita neque mens satis suum officium faciunt.
Id ita se habere inde clare ostenditur, quod plerosque uidemus, magna licet praeditos statura ac proceritate corporis, sed debita tamen membrorum ratione ac proportione conformatos ideoque et uenustate quadam et pulchritudine perfusos, hos quidem et magnanimos et cordatos et ualde salsos euadere."
At prisci, ut in Adagiis Erasmi legitur, praelongos homines ridiculi gratia Longuriones appellabant:


De quo cogitabat Gomesius Miedes cum in LONGOLIOS" pro LONGVRIONIBVS scriberet? Sed his de "uiris tredecim cubitorum" plura alias exarabo.

8.17.2010

Noua Alcagnicensia


Tertiae litterae Circulares Conuentus Alcagnicensis, qui mense Octobri inferiore in antiquo ac perillustri oppido conuentus Caesaraugustani ad ripas Gadalopi, placidi ac copiosi fluminis, sito celebrabitur, in luminis oras tandem editae sunt. Hic enim Conuentus omnium gentium numero Quintus uersabitur, ut alii quattuor anteriores, de Humanismo et de re Latina Graecaque perpetuanda, dicatus autem professori Ioanni Aegidio, homini bono dicendi perito, plurimorum magistrorum magistro.

Compertum est uocabulum, quod dicunt, "Humanismus" depromptum esse a nomine "humanitatis". Erasmus quidem ille Roterodamus 'humanitatis uocabulum non iam naturam nobis declarare, sed mores hominis natura dignos' scripsit. Etenim "Humanismi" uocabulum spectat ad mores hominis ad quos optimos instruendos thesauri illi Graecae Latinaeque linguae auxilium nobis ferunt, 'nisi quis prauis cupiditatibus, ceu Circes pharmacis, corruptus, ex homine degenerari mallet in belluam'.

Si nostrae humanioris uitae cultus in antiqua Graecia et Roma radicatur, si 'pro certo habemus nihil esse in natura rerum, quod ita mores erudiat, ut litterarum studia, nihil tam in omnes partes fusas utilitates habere, quam humanitatem et doctrinam', sermonem ergo Romanum Graecamque linguam cognoscere necesse est eis qui claues ad thesauros illos aperiendos habere aueant.

Participes sunt hoc in conuentu maxime frequentato multi qui has claues portant, praecipue ille maximus magister magistrorum in cuius honorem Quintus Conuentus paratus est, sed ueniam detis mihi, beneuolentes lectores lectricesque, ut unius prae ceteros mentionem hodie faciam minimam, illius scilicet alterius Ciceronis cuius causa hodie hic sum uix aegreque perambulando rectam uiam humanistarum (quorum propositum aliud non est quam 'restituere Romam non antiquam, sed nouam'), illius uidelicet iuuenis qui anno MMII ad Gades aduenit ex Orbe nouo nobis monstrando quales essent uel optimae sessiones scholasticae linguae Latinae. Is enim die XIX mensis Octobris anno MMX Dissertationem Doctoralem defendet, diis uolentibus, circa meridiem. Eius quidem nomen eiusque theseos titulum inferioribus in Tertiis litteris Circularibus legere potestis. Fingite, amici, in animo, diuinate, amicae, quis quaeue illo die lectionis publicae sedebit ad dissertationem audiendam iudicandamque apud peregregios optimosque homines, dicendi quoque peritissimos, diuersis a nationibus orbis terrarum arcessitos in Alcagnicium.

Bookmark and Share


Mihi quoque ueniam detis ad mentionem minimam faciendam Dissertationis Doctoralis ab Iosepho Maria Maestre et me ipsa ductae, quae ultimo die conuentus publica disceptatione denfendetur. Candidatus qui lauream doctoralem adipiscendus est, quidam medicus perillustris est isque humanissimus, primus Rector Vniuersitatis Gaditanae. Theseos enim argumentum uersatur circa morbum articularem qui "Gota" uocatur ideoque Candidatus editionem et commentarium facit de quodam opere Hispanico saeculi XVI dicato Philippo, Hispaniarum atque Indiarum regi Catholico, ex hoc morbo laboranti, a quo etiam dolebat auctor libri ipse, cui nomen est Bernardinus Gomesius Miedes, perillustris Alcagnicensis, Archidiaconus Saguntinus Canonicusque Valentinus atque episcopus Albarrazinenzis, qui etiam commentarios Latinos scripsit de sale, opus diffusum, eruditum nec minus uarium quam ipsa natura.

Plura omnibus de rebus quae hoc in conuentu agentur, si uestra intersit, proferam. Et si aliquam notitiam aliam de hoc coetu humanistico scire uelletis, amabo, publicam annotatiunculam uel litteras priuatas ad me scribatis.


8.03.2010

Extrema

Plus mille imaginum lucis ope captarum nouo ex orbe mecum attuli in machina photographica una cum aliis mille in mente seruatis. Tot enim imagines cepi, ut quas uobis seligerem nesciebam. Multas enim uias et tabernas et aedificia et uicos perlustrauimus omnia magnitudine longitudineque ita insignia, ut uel maximum aedificium aut autocinetum quod in Europa inspexerimus, paruum nobis uisum esse magna in ciuitate illa Americana constricta angustaque posset. Tantummodo nostra in uetusta prouincia Romana maiores sunt ecclesiae cathedrales, quae hac in urbe Pliniana apparebant humiliores et quasi alienae larualesue inter turres Babelicas et celsissimas et quadrangulatas.


Ceterum, quamquam Latina ubique quaesiui, pauca uel potius minima inueni. Multa enim aedificia conspici possunt quae stilum classicum aemulant superba, sed titulus nullus incisus Latine legi potest in eorum fronte, ne intus quidem, sicut in nostris. Barbarica quidem in lingua omnia illic erant exarata, ubi quoque multum frigoris passa sum, dum foris calore nimio feruebamus, talia in extrema uersabamur.


Loca enim multa egregia atque ampla uisimus, ubi nonnulla Latina scripta repperi atque etiam plurimum frigoris:

Noui Eboraci Publica bibliotheca in Quinta Platea iuxta 42 uiam sita: quoddam exemplar Plinianum
saeculi XVI euoluere mihi non licuit, alia autem de Naturali Historia raptim legi.

Metropolitano in Museo pulcherrima simulacra et uasa et figurae Graeca Latinaque inspexi. Oecus quoque Aegyptius et Africanus et Asiaticus permirus.

Quid de Cominiae capillis dicam? Idem quam Nemo de Chantale Biya

Chironis magistros recordata sum figuram uidens hanc.

Oculi bini me inspicientes seueriores

Puerum himation induentem hunc spectans Cordatum iuuenem meum finxi.

Dionysi temporumque triumphi sarcophagus permirus

Nihil autem spectabilius fuit... toto Museo ipso. Atque etiam pictoria Pauli Picasso nostri Baetici uniuersalioris expositio splendida regit maxime frequentata!


En tandem uobis Americanae ciuitatis quae presso Plinii subtegmine contexta uidetur, pharmacopolium uel medicamentorum taberna ProHealth nuncupata:


Hic quidem locus solus fuit inter omnia quae respexi (praeter bibiliothecam et museum), ubi aliquid Latine inscriptum repperi, id est, magnifica tabula in tecto picta in qua legebatur hoc:

NOVA TOTIVS TERRARVM ORBIS GEOGRAPHICA AC HYDROGRAPHICA TABVLA

Quo perlecto, statim mecum insulse agitaui: Totusne terrarum orbis noua medicina eget ut ad ualetudinem redintegretur? Num Latina lingua?

Siquidem multis iam saeculis non modo nemo Latine locutus est, sed ne Latina quidem legens intellexit... quasi amisso Romano imperio non deceat Romane nec loqui nec sapere, fulgorem illum Latinitatis situ ac rubigine passi obsolescere (Laurentius Valla, Elegantiae linguae Latinae).


Bookmark and Share

7.16.2010

Aeterna ex Vrbe nouum in Orbem

Aeterna ex urbe nuper reuersa sum. Pauca referam, cum post reditum uix uacauissem; nonnullae autem imagines (ut semper haud nitidae a me pessime captae praeter hanc infra positam) monstrare mihi libet quippe qui dies illi tres Romani pulcherrimi facetique fuerint.

Nonnulli conuentus participes in gradibus Capitolii Ostiensis sessi

Dominico die XI m. Iulii, nonnulli participes conuentus Romani "Monumenta viaeque" nuncupati, qui in memoriam et in honorem Iohannis Orbergi celebratur hos per dies in Academia Vivarii Novi, sessi sumus in gradibus Capitolii Ostiensis postquam Ostiae parietinae lustratae sunt atque antequam comoedia Plauti Amphitryo nuncupata ab histrionibus gregis, c. n. “Te.C.T.A. Clan H”, moderante Lucio Mazza, acta fuit.

Comoedia Plauti Amphitryo nuncupata antica in urbe Ostiensi Latine acta: "Ego sum Sosia... non tu!

Inter Hispanos apparent photographica in imagine superiore Carmen cara uxor Iohannis Iosephus isque ipse, Consaluus, Rodericus, Paulus, Antonius ille Agamador eiusque uxor Isabella, Germanicus, Saluator, Iacobus Emeritensis, Iohannes Vi(ncentius) eiusque uxor Celi, Alfonsus, Xauerius Barcinonensis, Georgius Valentinus...

Imaginem istam superiorem maritus cepit optimus patiensque, utpote qui una cum deo maximo Herma somnigero pedifollis certamen (Hispania - Batauia) uidere mallet quam comoediam! Forte fortuna aliquas minutas spectare potuit certaminis in quo grex uictor fuit Hispanicus meo in solo natali Africano.


Concentus Horatianus et Catullianus editus die IX in sede Vniuersitatis Europaeae et Athenaei Reginae apostolorum dicati

Quid uel optimum omnium fuerit, fortasse requiris. Minime enim unum, sed optima fuerunt multa: Aloisii Miraglia oratio aditialis (mirum uisu atque auditu!) et Latine balbutire cum participibus omnis orbis terrarum (Luciam Niccolini atque Alfonsum Garcia atque Vuium Fonticolae nouisse placuit) et iterum Annulam conuenire et Michaelis von Albrecht sessionibus interesse eruditissimis atque etiam anticam per Ostiam cum humanissimo Victorio Ciarrocchi Pisaurensi sermocinari et maxime tum uersari tum ridere cum amicis salsissimis, praecipue ultimo die cum meo Consaluo.



Attamen aliqua non tam optima fuerunt ut, uerbi gratia, inopinata quorundam amicorum absentia et calor... Quanto calore nimio aestuamus!

Inter omnia audita, uerba quidem praeterire nolim de nouis barbaris ac humanistis quae magister Miraglia protulit, at de his rebus plura fortasse alias.

Nouum Humanismum Aloisius Miraglia proponit [Pellicula a Baetico capta].


Classicismum uero non esse Humanismum [Pellicula a Baetico capta].


Iosephi M. Maestre qui "pulcherrimam scripsit orationem De nouis barbaris", mentionem
Aloisius facit (m. 1:50) [Pellicula a Baetico capta. Ceteras pelliculas uideatis hoc in nexu]

Cras, post quattuor dies negotiosissimos in ciuitate antiquissima Europae, Orbem nouum petam una cum familia. Interim munusculum unum uobis relinquo hoc:



Si plures conuentus Romani IMAGINES uidere aues, preme HIC


Ad ANDREAE FRITSCH orationem aditialem et ualedictoriam legendam preme HIC