1.29.2008

Dominus Ioannes Aegidius, Doctor Honoris Causa


Heri Dominus Ioannes Aegidius, Studiorum Vniuersitatis perillustris Cathedrarius professor, magister plurimorum professorum, quorum in numero ego ipsa habita sum, Doctor Honoris Causa factus est a Complutensi Vniuersitate.


Doctus homo et sapiens qualem uix repperit unum
millibus e multis hominum consultus Apollo

Gratulor tibi, domine Ioannes, hoc de meritissimo honore.

Nonnullas annotationes de eius uita et studiis et academicis operibus euoluere potes HIC

1.27.2008

Antonii an Iacobi? Cuius in manibus nostra SEEC erit?

Legite electoralia scripta

Domini Antonii Lopez Eire

et Domini Iacobi Siles Ruiz



Si etiam appendices et diuersas opiniones legere uultis, intrate HIC aut HIC...

De latina lingua et Classica Philologia futura Dominus Michael von Albrecht dixit:

"Sobre el futuro, yo soy optimista por naturaleza, el pesimismo no ayuda. Estoy convencido de que el latín tiene la capacidad de sobrevivir, sobre todo si es capaz de renovarse. Además hay que apartar del latín la imagen de reaccionario, de que sólo está orientado al pasado. Por el contrario el latín es realista, y está basado en el principio de conocernos a nosotros mismos y de crear nuestra propia identidad. El progreso consiste en eso y los romanos nos dieron el ejemplo de cómo hacerlo: aprendiendo de los enemigos se transformaron de agricultores en navegantes y de paganos en cristianos [Iris 18 SEEC]"


Nescio quis nostrae SEEC solio sceptroque potiturus sit. Si fieri posset, ego Domino Michaeli meum suffragium ferrem. Sed hoc fieri non potest...

Qui candidam togam induunt Dominus Antonius et Dominus Iacobus sunt. Spero fore saltem ut quicumque nostrae SEEC praeses futurus sit -una cum suis gregibus- "sine ira et studio" publicis omnium sociorum uoluntatibus uotisque animos auresque adhibeat et..., iuxta Pythagorae symbolum, ne praetereat omnibus "salem apponere".


Dixit Alexandra, studiorum uniuersitatis profestrix, quae classicas linguas docere et discere pergere uult et cui NVGAE ualde placent (legite has catullianas et eas ipsas audite hic):


Cui dono lepidum nouum libellum
arida modo pumice expolitum?
Corneli, tibi: namque tu solebas
meas esse aliquid putare nugas
iam tum, cum ausus es unus Italorum
omne aeuum tribus explicare cartis
doctis, Iuppiter, et laboriosis.
quare habe tibi quidquid hoc libelli
qualecumque; quod, o patrona uirgo,
plus uno maneat perenne saeclo.



Vtinam meae insulsae lucubrationes ita essent, ut hae NVGAE Catullianae!

1.24.2008

"Cicero Catilinam ad senatum defert" : audite

"Cicero Catilinam ad senatum defert": Auctore Cesare Maccari (1840-1919)
[Regia Domus Madama, hodie sedes Rei Publicae Italicae Senatus. Romae]

Ciceronis primam in Catilinam orationem audite HIC atque HIC

1.22.2008

Catulli Carmen VIII

Catulli Carmen VIII quinque modis dissimilibus audite:

[trimetrus iambicus scazonte (coliambus)]


1. Catulli Carmen VIII audite hic ["ARLT Audio"]

Miser Catulle, dēsinās ineptīre,
et quod vidēs perīsse perditum dūcās.
Fulsēre quondam candidī tibī sōlēs,
cum ventitābās quō puella ducēbat
amāta nōbīs quantum amābitur nūlla
Ibi illā multa cum iocosa fiebant,
quae tū volebas nec puella nolebat,
fulsēre vērē candidī tibī sōlēs.
Nunc iam illa nōn vult: tu quoque impotēns nōlī,
nec quae fugit sectare, nec miser vīve,
sed obstinātā mente perfer, obdūrā.
Valē puella. Iam Catullus obdūrat,
nec tē requīret nec rogābit invītam.
At tū dolebis, cum rogāberis nūlla.
Scelesta, vae tē! quae tibī manet vīta?
Quis nunc tē adībit? Cui vidēberis bella?
Quem nunc amābis? Cuius esse dīcēris?
Quem bāsiābis? Cui labella mordēbis?
At tū, Catulle, dēstinātus obdūrā.

2. Catulli Carmen VIII audite hic atque hic in "LATINVM: The Online Latin Course"
3. Catulli Carmen VIII cantatum audite hic [Classics Technology Center]

4. Alius audibilis nexus hic -> [Seminar für Klassische Philologie der Universität Basel]

5. Catulli Carmen VIII Latine recitatum a Ruben Shito audite et uidete:




SELECTA BIBLIOGRAPHIA
Arcaz Pozo, JL (1990) "Un comentario a Catulo 8, 15-18", Cuadernos de filología clásica 24, 157-162.
Schmiel, R (1990). "The Structure of Catullus 8: A History of Interpretation". Classical Journal 86: 158–166.
Connor, PJ (1974). "Catullus 8: The Lover's Conflict". Antichthon 8: 93–96.
Dyson, M (1973). "Catullus 8 and 76". Classical Quarterly 23: 127–143.
Skinner, MB (1971). "Catullus 8: The Comic Amator as Eiron". Classical Journal 66: 298–305.
Akbar Khan, H (1968). "Style and Meaning in Catullus' Eighth Poem". Latomus 27: 556–574.
Moritz, LA (1966). "Miser Catulle: A Postscript". Greece and Rome 13: 156–157.
Rowland, RL (1966). "Miser Catulle: An Interpretation of the Eighth Poem of Catullus". Greece and Rome 13.
Swanson, RA (1963). "The Humor of Catullus 8". Classical Journal 58: 193–196.
Wiseman, T.P., Catullus and his world: a reappraisal, CUP, Cambridge, 1987.
***
Catulli quoque carmen V audite hic.

1.19.2008

"De lingua latina bene enuntianda" scripsit Robertus Williams

DE LINGVA LATINA BENE ENVNTIANDA

Scripsit Robertus WILLIAMS (Retiarius 2001)


       Per paginas electronicas horum commentariorum aliosque locos Latinos et Interretiales atque per societates, greges, conuentus, multos doctos—immo uero—doctissimos cognouimus qui Latine non solum prorsus sciunt, sed qui etiam uolubiliter loquuntur. Ex his autem quotus quisque linguam accurate enuntiat? Vbi in conuentibus aut gregibus congredimur, quot homines haud intellegere possumus quod et elementa linguae recte sonandae negligunt? Etsi uitia popularium nostrorum nos saepe fugiunt, exterorum ita sentimus ut nonnumquam uideantur non Latine, sed sua propria lingua loqui. Cum omnes qui Latine sciunt, et praecipue qui Latine loquuntur, intellegentes et eruditissimi sint, cur tot homines linguam quam ita diligunt tam male enuntiant? Multae, mea sententia, sunt causae, sed maxima et grauissima est neglegentia ipsorum loquentium. Discipuli consuetudines malas acquirimus quas professores et magistri—qui ipsi saepe eadem uitia aut similia committunt—perraro corrigunt, aut quod eas non animaduertunt aut quod nullius momenti aestimant; paucorum enim refert utrum lingua recte sonetur necne, quoniam Latina scilicet lingua sit mortua, nec cuiquam sermo patrius. Eum qui quamlibet linguam nostrae aetatis discit, praecepta pronuntiatus non solum prorsus perdiscere oportet, sed et eis accuratissime uti, his enim omissis ab indigenis haud intellegetur nec ludibrium eorum—etsi tacitorum—euitare poterit. Hi ipsi autem exempla prodent ad quae discipulus pronuntiatum suum conformare potest. Nemo Romanus est qui uitia nostra inrideat neque exemplum edat. Et plerique, cum linguam Latinam discere incipiant, tantum legere aut fortasse legere et scribere discunt, atque ideo pauci professores (etiamsi ipsi praecepta sonandi sciunt) curant ut discipuli Latine bene enuntient. Qua de causa, postea, cum Latine loqui incipiamus, praeceptorum, quae aut numquam didicimus aut semper negleximus, haud meminisse possumus et Latinum paene eodem modo ac sermonem patrium nostrum enuntiamus: mensuram et naturam uocalium ignoramus, accentum negligenter ponimus, consonantes duplices quasi consonantem simplicem exprimimus.

     Sunt fortasse qui dicent causam praecipuam horum omnium uitiorum esse rationes sonandi uarias quae nostris temporibus adhibentur, sed haec, mea sententia, impedimenta minora sunt; sunt enim non amplius tres quae adhiberi solent, nec tantum inter se discrepunt ut qui una utitur aliis utentes intellegere non possit. Prima est ratio scholastica siue translaticia quae in Britannia et America diu adhibita est, et quae nunc, quod sciam, in Europa plerumque adhibetur. Altera est ratio ecclesiastica siue Vaticana quae nempe in urbe Vaticana et apud sacerdotes atque ab aliquot Italis adhibetur. Tertius, et is perrarus, est pronuntiatus restitutus siue restauratus. Cum ratio translaticia a pronuntiatu restituto parum differat, qui aut hoc aut illa utantur alius alium haud difficile intelligunt. Difficilius est eis qui his rationibus utantur ratione Vaticana loquentes intellegere, sed si diligentius auscultant etiam eos nullo negotio intellegere possunt. Licet has rationes pro dialectis linguae Latinae habere.

     Paene omnes linguae et modernae et antiquae paulatim in uarias dialectos dissoluuntur. Agrestes aliter atque urbani loquuntur; qui in prouinciis habitant aliter ac capitis ciues; et ipsi prouinciales inter se differunt. Sed nisi hae dialecti inter se magnopere differunt—id quod interdum uere accidit—mutuo intellegi possunt. Eodem modo hae rationes, dummodo earum praeceptis accurate utamur, ab omnibus facile intellegi possunt.
Impedimentum non est praecepta ipsa, sed paene uniuersa neglegentia omnium praeceptorum.

     Paene omnes qui Latine loquimur—nihil enim refert ubi nati simus aut qua ratione utamur—duo praecepta maximi momenti Latine loquendi neglegimus. Primo quantitates uocalium proprias non obseruamus. Nescio quotiens in conuentibus audiuerim loquentes—et eos doctissimos—uocales breues praue producere ut dicant “nûm”, “ût”, “machîna”, “aquîla”, “dûx”, “îta”, “iûuenis”, aut similia, et quotus quisque litteram “a” casus ablatiui primae declensionis recte producit? Quamquam difficillimum scilicet est quantitates omnium uocalium omnium uocabulorum scire, saepe tamen et uerborum cottidianorum, sicut eorum quae supra notaui, aut neglegimus aut ignoramus. Id facimus, mea sententia, non quod nescimus harum uocalium quantitates, sed quod non animaduertimus nos eas praue producere aut corripere. Cum linguam peregrinam primum discimus, etiamsi praecepta legimus et fortasse scimus, ea in animo non continuo tenemus; qua de causa uerba incognita saepe uitiose enuntiamus. Si linguam nostrae aetatis discimus, magistri errores nostros statim corrigent; sed pro dolor, ut supra dixi, cum plerique professorum magistrorumque linguarum classicarum, qui Latinam linguam mortuam ducunt, talia uitia haud curent, sinimur eos errores iterum et iterum repetere: quo fit ut tandem putemus nos illas uocales recte pronuntiare.

     Deinde eadem ex causa (id est, quod a principio errores nostros non corrigebantur) aut quod quantitates uocalium proprias neglegimus, accentus aliena in syllaba saepe ponimus; quare “tamén”, “eránt”, “itáque” (significatione “igitur”, non “et ita”), “machína”, “aquíla”, “amphóra”, aut similia nonnumquam audiui. Immo et saepe ignoramus illa uerba ad quae accentu ultima in syllaba accepto praecepta usitata non spectant, sicut “perît” (e uerbo “periit”), “illîc”, “isthîc”, “huíc”, et similia.

     Praeter ea uitia grauissima plerique, nisi Italice aut alia lingua in qua clare exprimuntur consonantes duplices loquimur, pro duabus consonantibus unam solam enuntiamus. Et qui Anglice Germaniceue loquuntur solent litteras c, p, aut t, cum hae primae uerbi litterae sint, et nonnumquam, cum uerbum finiant, aspirare, ut eas uelut sonos Latinos ch, ph, aut th inscii exprimant; qua de causa pro “portant” “phortanth” dicunt; pro “carus”, “charus”, pro “timeo”, “thimeo”, et similia. Germani et Russi et alii qui linguis loquuntur, in quibus consonans uerbi ultima semper sine uoce exprimitur, idem Latine loquentes faciunt: id est, pro “sed” uel “ad” uel “ab” saepe “set”, “at”, et “ap” dicunt. Itali saepe litteram e leuem ad fines omnium uerborum adiungunt; Francogalli sua propria et inusitata littera r utuntur. Ad hunc indicem plura facile addere possim; quod autem nolo, qui spero ex his exemplis satis manifestum esse omnes qui Latine loquuntur et uitia communia committere et alia quae solum e suo proprio sermone patrio oriuntur.

    Perpauci scilicet quamlibet linguam peregrinam omnino sine uestigiis suae linguae enuntiare possunt, sed nihilominus ad id ipsum, cum linguis uernaculis loquimur, nitimur. Eos esse non nego qui Latine quam recte enuntiare conentur, sed perrari sunt. Plerique, etiamsi putant se praeceptis uti, linguam plus minusue eodem modo ac sermonem suum patrium pronuntiant. Si quidam Anglus linguam Francogallicam, verbi gratia, eodem modo ac Anglicam enuntiet, inrideatur nec ullo modo intellegatur; et scilicet si Francogallus sermonem Anglicum ita laceret, eandem sortem patiatur. Quidnam igitur Latinam ita laniari permittimus? Nos id facere reor primum quod nobis desunt illae normae quas instituerent illi, si essent, qui Latino sermone patrio uterentur ac quas habent ei qui linguis nostrae aetatis loquuntur, deinde quod etsi nunc temporis non pauci sunt qui Latine uere loquuntur, lingua ipsa utique tamquam lingua mortua docetur. Quid igitur faciamus? Primo pronuntiatus nobis diligentissime animaduertendus est ut saltem uocalibus quantitates iustas tribuamus et accentus in syllabas rectas ponamus; deinde exempla siue normae nobis inueniendae sunt quibus ad imitandum uti possimus; denique, si professores aut magistri sumus, nos Latinam tamquam linguam uiuam, non mortuam, docere oportet atque aliis acerrime suadere ut idem faciant. Sed quomodo ea conficere possimus fortasse rogas. Quid facere possimus ut ipsi Latine melius enuntiemus? Vbi inueniamus exempla ad imitandum? Quomodo professores aut magistri possimus discipulos pronuntiatum melius docere? Omnia, inquam, si non facile, fieri tamen possunt.

     Primum, ut linguam Latinam accuratius enuntiemus, quantitati et naturae uocalium et accentibus nos diligentissime operam dare oportet. Nos ipsos attentissime audire debemus, et, cum uitia sentimus—quae fortasse multos annos inscii facimus—ea adsidue corrigenda sunt. Ne putes te, etiamsi praecepta prorsus perdidicisti, omnia recte exprimere. Te diligentissime audi. Eademne quantitate uteris atque ea quae in lexico definitur? Si non, quod dicis corrige! Egomet, exempli causa, cum nuper animaduerterem me non “ducem” et “iuuenem”, sed “dûcem” et “iûuenem” dicere, nunc in his duobus uocabulis litteram u accuratius exprimere nitor.

     Neque neglegendae sunt consonantes duplices; quas, nisi Itali sumus, plerumque ignorare solemus, quia nostri sermones patrii eo sono carent; in lingua enim Anglica et Germanica, etiamsi duas consonantes scribimus, unam solam exprimimus; et idem Latine loquentes facimus. Illud uitium autem nobis defugiendum est, non solum quod cum id facimus, Latinam uitiose sonamus, sed quod interdum uerbum a nobis uitiose enuntiatum aliud in uocabulum conuertimus. Si, exempli causa, sententiam “Illum uirum inueni callidissimum esse,” litteris simplicibus enuntiamus, re uera dicimus illum uirum non “sollertissimum” esse, sed “alacerrimum.”

    Haec autem si penitus et perfecte efficere uolumus, nobis opus est normis quas imitari possimus. Cum nostris temporibus Latinus sermo nullius hominis sit patrius, ubinam talia exempla inueniamus? Aliae linguae nobis quaerendae sunt adhuc adhibitae, quarum soni, cum sonis Latinis similes sint, usurpari possunt. Exempli causa, soni uocalium Germanicarum et natura et quantitate prope idem ac Latinarum ad imitandum aptissimi sunt; quod propositum, si alphabetum, quod phoneticum dicitur, hac in symbola adhiberi posset, nullo negotio planum facere possem.

    Quod cum fieri non possit, plura non dicam quam uocales Germanicas pro Latinis horum uerborum commodissime substitui posse: “Romanus” et “Vater”; “ad” et “matt”; “seuerus” et “zählen”; “dicere” et “Etage” (aut uerbum Anglicum “egg”); “uita” et “Ziel”; “dicit” et “Kiste” (aut Anglicum “pit”); “quo” et “oben”; “bonus” et “Oase”; “ducere” et “Mut”; “dux” et “Mutter” (aut Anglicum “put”). Si sonos consonantium duplicium ad imitandum audire uolumus, Italica norma commodissima erit, quae lingua, quod sciam, una omnium sermonum qui e Latina orti sunt adhuc illum sonum retinet.

    Sed sermo Italicus etiam utilior est. Qui pronuntiatu utuntur ecclesiastico iam sciunt hanc linguam non modo consonantes duplices sed et multos alios sonos Latinitatis classicae adhuc retinere. Qua de causa soni huius linguae ad linguam Latinam accuratius enuntiandam egregie accommodari possunt. Qui verba Latina ratione ecclesiastica enuntiant hoc iam faciunt; sed et ei qui aliis rationibus utuntur exempla ad imitandum hac ex lingua petere possunt. Si sonos harum rationum percensuerimus, paucos inueniemus qui sonis linguae Italicae differunt, sicut litteram u consonantem, c, g, ng, sc, ti, z. Si his litteris secundum praecepta rationis translaticiae expressis alias consonantes eodem ac Italicas enuntiabimus uocalesque Germanicas usurpabimus, mea sententia, non solum ad sonos linguae Latinae antiquos propius accedemus, sed accuratius et clarius loquemur. Eis scilicet qui has linguas iam sciant facilius erit sonos earum imitari, praecipue si sermo patrius est, sed ipsis uitia ex eodem sermone patrio orta defugienda erunt.

    Certus sum, si uitia qualitatis et naturae uulgaria accurate corrigemus et sonos linguarum Italicae et Germanicae aptos imitabimur, linguam Latinam maiore puritate et candore enuntiabimus, sed magni momenti quoque est discipulos pronuntiatum accurate docere. Primum, scilicet, debent qui professores aut magistri sunt praecepta et perdiscere et adhibere; quos exemplis boni et accurati pronuntiatus discipulis semper esse oportet, ac uitia horum continuo corrigere, ne consuetudines malas acquirant quae postea interrumpere difficillimum erit. Melius est, scilicet, Latinam quasi linguam uiuam docere, sed etiamsi hoc fieri non potest, pronuntiatui tamen opera magnopere danda est quo discipuli linguam uocabilius saltem legere possint ac, si postea linguam loqui uelint, clarius et candidius enuntiare possint. Sed qui Latine loquuntur et quasi linguam uiuam docent ceteris magistris, illis qui Latinam pro mortua habent, suadere debent ut praeceptis pronuntiatus et accurate utantur et diligenter doceant. Hoc quamuis difficile sit, quia plerique magistri linguarum classicarum pronuntiatum accuratum parui faciunt, nobis strenue nitendum est, ne discipuli—qui saepe professores et magistri fiunt—eadem uitia acquirant, quibus et suis discipulis transmissis pronuntiatum prauum in futurum tradent.

     Si omnia quae supra disserui faciemus—id est, pronuntiatum nostrum accurate auditum continuo corrigere, normas ex aliis linguis imitari, et discipulos pronuntiatum diligenter docere—censeo nos omnes Latine loquentes lingua candidius enuntianda non solum eis qui nos audiant plus placituros, sed et a peregrinis facilius intellectum iri; nos enim eosdem sonos expressuros atque illi. Certe non facile erit, sed nobis iam sunt apparatus necessarii, qui sunt aures et linguae nostrae ac soni sermonum exterorum ad imitandum apti. Diligentia sola nobis opus est ut ad metam perueniamus.



***

1.16.2008

Pompeii: Natura, Scientia et Ars in Romana urbe

HOMO FABER



HODOMETRVM sive INDEX CHILIOMETRORVM



Hodie Pompeii non iam urbs, sed tantum ruina est. Multi adveniunt ut ruinam conspiciant et comperiant quae vita in urbe Romana antiqua fuerit.

Pompeianis in domibus reperti sunt multi molares lapides. Molae oleariae e saxo Vesuvii constabant ex duabus rotis transtro ligneo coniunctis quod super cardinem ferreum in labro infixum rotabant. Mola quoque ad frumentum molendum adhibita erat et constabat ex lapide cavo in secundo lapide posito. Frumentum in primum lapidem summum infundebatur, qui, duobus transtris asino et ab servis impulsis rotando, inter duos lapides traduceret atque moleret. Frumento farina facto panis parabatur.


Volcanic stone; (top) 17 x Ø 35 cm; (bottom) 14 x Ø 35 cm S.N.I.
Pompeii I,10,7, Fabri domus, atrium (1932)
Saec. I d. C.



LAPIS MOLARIS

[The travelling exhibition Homo Faber was displayed in museums throughout the world (Italy, United States, Germany, Spain, Japan, France and Great Britain), in 2001 - 2002. This online version of the exhibition presents a selection of the vast number original artefacts, works of art and 3D reconstructions that constituted the physical exhibition].


Vide hic, sis, aliam Interrrretialem paginam latinam de Pompeiis

1.14.2008

De C. Plinio Secundo, "Naturalis Historiae" auctore

Posted by Picasa
C. Plinius Caecilius Secundus sui auunculi Plinii Maioris operandi modum describit sic (PLIN. epist. 3, 5, 9-16):
Ante lucem ibat ad Vespasianum imperatorem, nam ille quoque noctibus utebatur [...]. Reuersus domum quod reliquum temporis studiis reddebat. Post cibum saepe (quem interdiu leuem et facilem ueterum more sumebat) aestate si quid otii iacebat in sole, liber legebatur, adnotabat excerpebatque.

Nihil enim legit quod non excerperet; dicere etiam solebat nullum esse librum tam malum ut non aliqua parte prodesset. Post solem plerumque frigida lauabatur, deinde gustabat dormiebatque minimum; mox quasi alio die studebat in cenae tempus. Super hanc liber legebatur, adnotabatur, et quidem cursim. [...]

In secessu solum balinei tempus studiis eximebatur; cum dico balinei, de interioribus loquor; nam dum destringitur tergiturque, audiebat aliquid aut dictabat. In itinere quasi solutus ceteris curis, huic uni uacabat: ad latus notarius cum libro et pugillaribus, cuius manus hieme manicis muniebantur, ut ne caeli quidem asperitas ullum studii tempus eriperet; qua ex causa Romae quoque sella uehebatur [...].

Hac intentione tot ista uolumina peregit electorumque commentarios centum sexaginta mihi reliquit, opisthographos quidem et minutissimis scriptos.


DE C. PLINIO SECUNDO: VERVM AN FALSVM?

1. Cetera Plinii opera sunt perdita: FALSVM AN VERVM?


2. Plinius absolutam encyclopaediam scripsit: FALSVM AN VERVM?

3. Plinius sua opera uolebat statim publicare: FALSVM AN VERVM?

4. Plinius obiit in maris procella: FALSVM AN VERVM?

5. Multi dicunt eum esse pessimum omnium scriptorum Latinorum: FALSVM AN VERVM?

6. Medio Aevo Plinius haud multum legebatur: FALSVM AN VERVM?

7. Hermolaus Barbarus dixit: "sine Plinio vix potest latina res consistere": FALSVM AN VERVM?

8. Erasmus dixit: "Naturalis Historia non opus est, sed thesaurus": FALSVM AN VERVM?


1. V; 2. F; 3. F; 4. F; 5. V; 6. F; 7. V; 8. V.





1.13.2008

Calculi graeci

Mathematici Calculi et Geometrica Scientia in antiqua Graecia
(capitulum cuiusdam teleuisionis episodiae in Catalanica lingua DÍGITS : ab numero usque ad bitum inscriptum):


1.12.2008

PlinianaTraditio in Europa


Raíces culturales de Europa: textos y lenguas

CURSO DE DOCTORADO:
Tradición clásica y literatura europea


Tradición pliniana y literatura europea

PROFA. DRA. SANDRA I. RAMOS MALDONADO


I. OBJETIVOS GENERALES

1. Conocimiento y estudio de la Naturalis Historia de Plinio el Viejo, con especial atención a la receptio, repercusión y pervivencia del texto en la literatura europea.

2. Edición, traducción, estudio lingüístico y análisis filológico de obras naturalísticas latinas que pueden favorecer la educación medio-ambiental y la transmisión del saber de los antiguos investigadores de la naturaleza a las nuevas generaciones

3. Conocimiento de los medios bibliográficos que permitan llevar a cabo una investigación en tradición pliniana y aplicación al comentario de textos de los conocimientos adquiridos.

4. Aprendizaje del manejo de los recursos y técnicas informáticas y de Internet (nuevas Tic, Aula Virtual) para la consecución de los objetivos generales


II. PROGRAMA

II. 1. Programa teórico:

I. Literatura técnico-científica latina sobre la naturaleza. Artes et scientia de rerum natura


I.1. ¿Qué es la ciencia?

I.2. Precedentes griegos, desarrollo romano y características:

I.2.1. División de Filosofía y Ciencia
I.2.2. Filosofía Natural griega y Ciencia: el Corpus Physicum de Aristóteles
I.2.3. Lenguaje científico: Formación de la terminología en la Grecia de la Antigüedad Clásica. La recepción de la terminología griega por los romanos.
I.2.4. Modelos de divulgación técnico-científica: Los exotericoí lógoi y los akroatiká de Aristóteles. La monografía y el libro de conocimientos generales latinos
I.2.5. El concepto de perí physeōs (historía) entre los griegos y romanos: Naturalis (naturae) historia. Natura rerum: In/De rerum natura
I.2.6. El concepto de enkýklios paideía entre los griegos y romanos
1.2.7. Épocas “enciclopedistas” y tipos de “tratados enciclopédicos”

I.3. La enciclopedia latina sobre la naturaleza en la Antigüedad Clásica, en la Edad Media y en la Edad Moderna.

II. La enciclopedia más antigua conservada: la Naturalis Historia de Plinio el Viejo

II.1. Principales problemas que plantea el estudio global de la NH
II.1.1. Vida de Plinio el Viejo. Fuentes biográficas fundamentales
II.1.2. Cronología de la NH
II.1.3. Título
II.1.4. Contenido general
II.1.5. Destinatario-lector
II.1.6. Contenido específico
II.1.7. Finalidad de la obra: ¿mensaje político?
II.1.8. Método de trabajo de Plinio
II.1.9. Estructura general de la NH
II.1.10. Valor literario

II.2. Ediciones y comentarios renacentistas de la NH
II.3. Pervivencia de la NH

3. 2. Prácticas:

Lectura, traducción y comentario comparativo de una selección de textos.


III. ACTIVIDADES

1. Clases teórico-prácticas en aula (Febrero)
2. Apoyo a la docencia:
a) Dirección/tutorización de trabajos/actividades individuales
b) Aula Virtual: Inclusión y consulta de contenidos/documentos
c) Tutorías presenciales / Tutorías electrónicas

IV. CRITERIOS DE EVALUACIÓN

Los alumnos de doctorado pueden optar por una de estas dos modalidades de evaluación para demostrar que han alcanzado los objetivos generales propuestos:

1) ASISTENCIA A CLASES: El número de horas mínimo de asistencia que se exigirá al alumno para ser evaluado de forma continua es del 75 %. En caso de que el alumno no alcance dicho porcentaje queda a criterio del profesor el evaluar al alumno de forma continua siempre y cuando disponga de datos suficientes para ello.

2) TUTORIZACIÓN Y SEGUIMIENTO DEL APRENDIZAJE A TRAVÉS DE LAS TUTORÍAS Y EL AULA VIRTUAL. Consistirá en la elaboración por parte del alumno de una serie de actividades individuales evaluadas al finalizar el curso de doctorado general.